Zondagmiddag.
Mijn vrouw ligt op de bank een boekje te lezen.
Ik zit met m’n laptop in de aanbouw.
Ze kijkt op en zegt: “Hey Pierres! Mag ik je wat voorlezen?”
“Tuurlijk lief”
Zij leest voor:
Als we stellen dat liefde een activiteit is, stuiten wij op het probleem dat het woord activiteit een dubbelzinnige betekenis heeft. Gewoonlijk wordt tegenwoordig onder activiteit een handeling verstaan die in een bestaande situatie een verandering teweegbrengt door inzet van energie. Men zal bijvoorbeeld oordelen dat iemand actief bezig is als hij zaken doet, als hij met kinderen studeert, als hij aan een lopende band werkt, als hij een tafel maakt, als hij sport beoefent. Al deze activiteiten hebben gemeen dat zij doelgericht zijn op het bereiken van een doel dat juist ligt in de buitenwereld.
Bij die betekenis wordt echter niet gelet op de motivatie bij de activiteit. Denk bijvoorbeeld aan het geval dat iemand bezig is met zijn werk, daartoe gedreven door diep gewortelde gevoelens van innerlijke onzekerheid en eenzaamheid, of, in een ander geval, door eerzucht of geldzucht. In zulke gevallen is de mens slaaf van zijn driften, van zijn “passie”. Zijn activiteit is in feite “passiviteit”, omdat hij niet zelf de drijvende kracht is maar een gedrevene. Hij leidt niet, hij lijdt.
Bron: Erich Fromm, Liefhebben: een kunst, een kunde.